Dlaczego mój pies ciągle za mną chodzi po domu? Czasem to słodkie, czasem trochę przesadne.

Dla nas zaczęło się zupełnie niewinnie.

Poszedłem do kuchni, pies poszedł ze mną. Poszedłem do łazienki po coś, chwilę później był już przy drzwiach. Usiadłem przy komputerze, on położył się pod stołem. Wstałem, żeby zrobić sobie kawę, a on znowu wstał.

Szybko się do tego przyzwyczajasz. Na początku nawet jemu się to podoba. Powtarzasz sobie, że cię lubi i po prostu chce być z tobą cały czas.

Ale potem okazuje się, że nie możesz nawet pójść do łazienki.

A gdy zamkniesz za sobą drzwi, usłyszysz drapanie po drugiej stronie.

Na szczęście nasz pies nie jest typem, który goni mnie wszędzie, ale zdarzały się chwile, kiedy czułam się, jakbym miała w domu czworonożny cień. Zwłaszcza gdy był młodszy. Jak tylko wstawałam, on od razu wstawał. Ile razy wracałam do pokoju tylko dlatego, że o czymś zapomniałam, a on już stał gotowy do wyjścia przy drzwiach.

Najśmieszniejsze było to, że gdy usiadłem, on od razu się położył.

Nie miał żadnych ważnych planów. Po prostu musiał wiedzieć, gdzie jestem.

To całkiem normalne u psów. Są to zwierzęta stadne, a ludzie stają się ważną częścią ich świata przez całe życie. Niektóre psy potrzebują bliskości bardziej niż inne. Zależy to od ich temperamentu, doświadczenia i przyzwyczajenia do funkcjonowania w domu.

A także na tym, czego sami ich uczyliśmy.

Zdałem sobie z tego sprawę dopiero później.

Kiedy mamy szczeniaka, oczywiście cieszymy się, że wszędzie za nami chodzi. Wołamy go, głaszczemy, bierzemy na kolana. Kiedy kładzie się obok nas, jesteśmy zadowoleni. Kiedy idzie do innego pokoju, często wołamy go ponownie.

Pies szybko uczy się, że bliskość człowieka jest dobra.

A potem jesteśmy trochę zaskoczeni, że on nadal tego potrzebuje.

Nie oznacza to, że nie powinniśmy głaskać psa ani ignorować go w domu. To byłoby całkowicie wykluczone. Myślę, że lepiej, żeby pies miał swoje własne życie. Może położyć się w legowisku, pogryźć coś przez chwilę, pobawić się zabawką i nie musi kontrolować każdego naszego ruchu.

Dla nas zwyczajne miejsce bardzo pomogło. Małe łóżeczko, do którego wysyłaliśmy go na odpoczynek, nawet gdy nigdzie się nie wybieraliśmy. Nie jako kara. Po prostu tam miał swój spokój.

Oczywiście, najpierw wytrzymał kilka minut, a potem wstał.

Więc jeszcze raz.

Z czasem nauczył się, że kiedy wchodzę do kuchni, nie oznacza to, że musi od razu zrywać się i biec za mną. Czasami nawet nie wstaje. I właśnie o taką różnicę mi chodziło.

Bo pies, który podąża za tobą po mieszkaniu, może nie mieć problemu. Może jest po prostu ciekawy. Może ma nadzieję, że coś spadnie mu do kuchni. A może po prostu jesteś jego ulubioną osobą.

Nieco inna sytuacja ma miejsce, gdy pies zaczyna się denerwować za każdym razem, gdy wychodzisz. Nie potrafi się zrelaksować, ciągle cię obserwuje, skomle przy drzwiach lub wpada w panikę, gdy chwytasz jego kurtkę i klucze.

Ja bym tam był ostrożniejszy.

Zwłaszcza jeśli to nagła zmiana. Psy czasami swoim zachowaniem pokazują nam rzeczy, które zauważamy dopiero, gdy się nad nimi zastanowimy. Ból, stres, zmiana w domu lub po prostu zwykła niepewność.

Jest jeszcze inna grupa: psy, które wszędzie za tobą chodzą, a tobie to zupełnie nie przeszkadza.

I dlaczego miałoby tak być?

Często sobie powtarzam, że za kilka lat chciałabym, żeby ten sam futrzany ogon podążał za mną po mieszkaniu. Dlatego kiedy podąża za mną do kuchni, do gabinetu i z powrotem, zazwyczaj mu na to pozwalam.

Czasami po prostu zamykam drzwi łazienki zanim zdąży za mną pójść.

Czasami potrzebujesz dwóch minut dla siebie.

A pies i tak to przetrwa.